Φάκελος κειμένων



[Ανδρέας Καραντώνης, «Γιάννη Ρίτσου: "Τρακτέρ"», Τα Νέα Γράμματα, 7-8 (Ιούλιος-Αύγουστος 1935) 439-441]


Προξενεί αληθινή θλίψη το θέαμα ενός νέου που ενώ δείχνει αναμφισβήτητη ποιητική διάθεση και λυρική φαντασία, καταφέρνει μολαταύτα να πραγματοποιεί τα αντίθετα των όσων επιδιώκει με την τέχνη του, μόνο και μόνο γιατί ακολουθεί τυφλά και μακάρια την ολέθρια αισθητική που ξεπήδησε από το έργο του Καρυωτάκη και των λησμονημένων, σήμερα, οπαδών του. Έτσι, ενώ ο κ. Ρίτσος έχει αισθανθεί αληθινά όσα τραγουδεί, δίνει την εντύπωση του απόλυτα και φοβερά επιτηδευμένου, του τεχνητού και του ακαλαίσθητου, ψευτίζοντας τον πόνο του, παραφουσκώνοντας με ξένες ουσίες την αλήθεια της ψυχής του, κάνοντας αντιλυρικό το στίχο του, αυτοχτονώντας ποιητικά, ενώ ο Καρυωτάκης πεθαίνοντας φρόντισε τουλάχιστο για την καλή φήμη της ποίησής του. […]
Μπορεί ο κ. Ρίτσος να υποφέρει αληθινά, μπορεί να κατατρύχεται διαδοχικά από ποιητική αλαζονεία κι από διάθεση αυτοσαρκασμού, αλλά πρέπει να ομολογήσουμε πως οι στίχοι αυτοί –όμοιοι σχεδόν είναι και οι άλλοι– διακωμωδούνε με τον χειρότερο τρόπο και τη σοβαρότητα των αισθημάτων του και την ιδέα του ποιητή. Τι κρίμα να σπουδάζει ο κ. Ρίτσος στα φιλολογικά παρασκήνια της Αθήνας που είναι αξεχώριστα από τα παρασκήνια των θεατρικών επιθεωρήσεων…



ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ | ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ