Φάκελος κειμένων



[Κλέων Παράσχος, «Γιάννη Ρίτσου: Τρακτέρ», Νέα Εστία, 188 (15 Οκτωβρίου 1934) 956]


[…] τα ποιήματα του κ. Ρίτσου απηχούν, όχι λιγότερο φανερά, Καρυωτάκη, στη διάθεση, στον τόνο, τα μη επαναστατικά […]
         Απήχηση Καρυωτάκη:
«Σα να μαστε από μια νεκρή φυλή
γιγάντων, η εποχή στενή μας κλείνει
κ’ η απόσταση των χρόνων μας φιλεί
ενώ μας στρώνει η γη θανάτου κλίνη…»
…...........................................................
                               («Προσωπικότητες»)
[…]             
Υπάρχει στα ποιήματα του κ. Ρίτσου μια θερμή λυρική ευγλωττία που δεν είναι πάντοτε ρητορεία («Ε.Σ.Σ.Δ.»). Έχουν ακόμα οι στίχοι του ένα αβίαστο, πλατύ και ορμητικό κύλισμα που διατηρεί όλη τη δόνηση του ποιητή και τη μεταδίδει στην ανάγνωση. Υπάρχει επιπλέον στη συλλογή του κ. Ρίτσου και πάθος αληθινό και σκέψη τολμηρή και ελεύθερη, και ένα δραματικό ή διθυραμβικό αίσθημα της ζωής, τέλος, εδώ και κει συναντά κανείς ένα μίγμα ειρωνείας και πόνου, οίκτου και σαρκασμού, έναν τόνο οξύ, διαπεραστικό, που περνά και στα νεύρα και στις αισθήσεις και, βαθύτερα, στην ψυχή, πραγματικά μοδέρνο. Αλλά παντού, μαζί με όλ’ αυτά, υπάρχει στα ποιήματα του κ. Ρίτσου, και πολύς στόμφος και πολλή επιτήδευση.                                          



ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ | ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ